Lusine Khachatryan

W dzisiejszym świecie muzyki klasycznej Lusine Khachatryan uznawana jest za „poetkę fortepianu”. Jej pełne pasji, międzynarodowe występy solowe zachwycały publiczność w najbardziej prestiżowych salach koncertowych, m.in.: Alte Oper we Frankfurcie nad Menem, Herkulessaal w Monachium, Liederhalle w Stuttgarcie, Tonhalle w Zurychu, Concertgebouw w Amsterdamie, a także w paryskich salach Luwru, Théâtre du Châtelet, Salle Gaveau i Théâtre des Champs-Élysées. Występowała również w Wigmore Hall w Londynie, Palais des Beaux-Arts w Brukseli, Palau de la Música w Barcelonie, Oji Hall w Tokio, Carnegie Hall w Nowym Jorku i wielu innych miejscach na świecie.

W trakcie swojej kariery artystka zdobyła liczne prestiżowe nagrody, w tym Echo Klassik Award za najlepsze nagranie muzyki kameralnej XX/XXI w. („My Armenia”), Nagrodę Rozwoju Muzycznego Fundacji Kulturalnej Badenii, Stypendium „Freundeskreis” Akademii Muzycznej w Karlsruhe oraz specjalny grant Deutsche Stiftung Musikleben.

Oprócz recitali solowych Lusine Khachatryan z równą maestrią występuje w towarzystwie orkiestr symfonicznych i kameralnych, a także w duecie ze swoim bratem – skrzypkiem Sergeyem Khachatryanem. Wspólnie nagrali „Debiutancki album” dla EMI Classics (2002), Sonaty na skrzypce i fortepian C. Francka i D. Szostakowicza dla wytwórni Naïve (2007), kompletny cykl sonat J. Brahmsa (2013) oraz album „My Armenia” z utworami kompozytorów ormiańskich (2015).

W 2012 roku artystka stworzyła nową formę sztuki – Piano-Theatre, w której dramat sceniczny i muzyka fortepianowa łączą się w jedną spójną, intensywną opowieść. Do tej pory zrealizowała m.in.: Maria Stuart wg F. Schillera (2012), Chopin – Fortepian to moje drugie ja (2013), Clara Wieck gra Schumanna (2013), „ԿԱՐՈՏ / Nostalgia” – o kulturze ormiańskiej (2015), Face to Face – What is Democracy? (2016), Last Night (2021).

Więcej informacji: www.lusinekhachatryan.com