Helena Juntunen
Helena Juntunen jest obecnie jedną z najbardziej olśniewających fińskich sopranistek młodego pokolenia, które zbudowały międzynarodową karierę. Jej elastyczny głos zachwyca publiczność świeżością, a frazowanie jest cenione za ekspresję i naturalność. Pozycję artystki w Finlandii ugruntowały wygrane w licznych konkursach – do najważniejszych sukcesów należy zwycięstwo w kategorii kobiet w Konkursie Wokalnym w Lappeenranta w 2002 roku. W październiku 2006 roku śpiewaczka została również wyróżniona nagrodą im. Karity Mattili.
Helena Juntunen rozpoczęła naukę śpiewu w wieku 15 lat w Konserwatorium w Oulu pod kierunkiem Airi Tokoli. Ukończyła Akademię Sibeliusa z tytułem magistra sztuki muzycznej, gdzie kształciła się w klasie Anity Välkki.
Za profesjonalny przełom w karierze artystki uznaje się rolę Małgorzaty w Fauście Charles’a Gounoda na Festiwalu Operowym w Savonlinna w 2002 roku. W tej samej partii zadebiutowała w USA na scenie Connecticut Opera w sezonie 2003/2004. Okres ten obfitował zresztą w inne prestiżowe debiuty: Juntunen wystąpiła jako Madame Cortese w Podróży do Reims Gioachina Rossiniego w Genui, jako Zdenka w Arabelli Richarda Straussa w Antwerpii oraz jako Pamina w Czarodziejskim flecie Wolfganga Amadeusa Mozarta w Saksońskiej Operze Państwowej w Dreźnie (Semperoper). Ponadto w październiku 2003 roku artystka dała swój pierwszy koncert w nowojorskiej Carnegie Hall, a następnie wystąpiła w Tokio.
Od 1999 roku Helena Juntunen regularnie występuje w Fińskiej Operze Narodowej. Pojawiała się tam m.in. jako Zdenka w Arabelli oraz jako Madame Cortese w Podróży do Reims w reżyserii laureata Nagrody Nobla, Dario Fo. W jej repertuarze znajdują się również takie partie jak: Sophie w Kawalerze srebrnej róży R. Straussa, Nedda w Pajacach R. Leoncavalla, Mimi w Cyganerii G. Pucciniego, Liisa w Pohjalaisia L. Madetoji czy Pamina w Czarodziejskim flecie. Brała także udział w światowych prawykonaniach, kreując rolę Alide w operze Purge (Puhdistus) Jüriego Reinvere oraz Heleny w Jesiennej sonacie Sebastiana Fagerlunda (u boku Anne-Sofie von Otter).
Sezon operowy 2007/2008 artystka otworzyła w Nancy występem w Rozkwicie i upadku miasta Mahagonny Kurta Weilla. W Genewie publiczność mogła ją podziwiać jako Paminę, a wiosną 2008 roku zadebiutowała w Nicei jako Hrabia Almaviva w Weselu Figara Mozarta. Istotnym punktem lata 2008 roku była tytułowa rola w nowej operze Anna Liisa fińskiego kompozytora Veli-Mattiego Puumali. Z kolei plany artystyczne na sezon 2008/2009 objęły m.in. debiut w Göteborgs Operan w partii Mimi w Cyganerii Pucciniego.
W ostatnich latach śpiewaczka debiutowała w Opéra National de Lyon zarówno jako Hrabina (Wesele Figara), jak i Donna Elvira (Don Giovanni). Wystąpiła jako Mimi (Cyganeria) w Göteborgu, a także jako Marietta (w Umarłym mieście Ericha Wolfganga Korngolda) oraz Infantka Klara (w Karle Alexandra von Zemlinsky’ego) na scenie Opéra National de Lorraine. W jej dorobku znalazły się również role Marie w Wozzecku Albana Berga (Opéra de Nice), Zdenki w Arabelli (Vlaamse Opera), Tatiany w Eugeniuszu Onieginie Piotra Czajkowskiego (Wasa Theatre) oraz Grety Graumann w Dalekim dźwięku Franza Schrekera (Opéra National du Rhin w Strasburgu). Artystka jest szczególnie kojarzona z partią Paminy, którą wykonywała m.in. na Festiwalu w Aix-en-Provence pod dyrekcją Daniela Hardinga, w La Monnaie pod batutą René Jacobsa, a także w Grand Théâtre de Genève, na Wiener Festwochen, w Theater an der Wien oraz w drezneńskiej Semperoper.
Do najważniejszych osiągnięć koncertowych Juntunen należą wykonania poematu Luonnotar Jeana Sibeliusa (w Sydney i Londynie pod dyrekcją Vladimira Ashkenazy’ego, w Amsterdamie z Leifem Segerstamem oraz w Ottawie z Johnem Storgårdsem). Śpiewaczka wykonała również partię solową w Śnie nocy letniej Felixa Mendelssohna na Festiwalu w Lucernie pod batutą Vladimira Jurowskiego, wystąpiła w utworze SnagS&Snarls Unsuk Chin (w Stavanger, Helsinkach i Londynie), dokonała prawykonania nowego cyklu pieśni Haflidiego Hallgrímssona (w Edynburgu, Glasgow i Reykjavíku) oraz zaśpiewała w Missa Solemnis Ludwiga van Beethovena z orkiestrą La Verdi pod dyrekcją Xian Zhang, a także pod batutą Sir Colina Daviesa w Londynie, Bonn, Paryżu i Nowym Jorku. Wykonała Cztery ostatnie pieśni R. Straussa z Królewską Filharmonią w Sztokholmie pod kierunkiem Leifa Segerstama, zadebiutowała z Berliner Philharmoniker pod dyrekcją Donalda Runniclesa w Niemieckim Requiem Johannesa Brahmsa oraz z BBC Symphony Orchestra pod batutą Osmo Vänskki w Stabat Mater Karola Szymanowskiego.
W ostatnich sezonach Juntunen kreowała role w Madame Butterfly oraz jako Donna Elvira na Festiwalu Operowym w Savonlinna. Wcieliła się również w podwójną rolę Marie/Marietty w szeroko komentowanej i uznanej przez krytyków produkcji Umarłego miasta w reżyserii Simona Stone’a w Bazylei, zaśpiewała Salome w inscenizacji Oliviera Py w Strasburgu, wystąpiła jako Katia Kabanowa w Opéra National de Lorraine oraz wykonała partię sopranu w scenicznej wersji Stabat Mater Antonína Dvořáka w Montpellier.
Helena Juntunen koncertowała jako solistka z licznymi fińskimi orkiestrami, współpracując z takimi dyrygentami jak: Esa-Pekka Salonen, Jukka-Pekka Saraste, Leif Segerstam, Osmo Vänskä, Mikko Franck oraz Hannu Lintu. Jej dyskografia dla wytwórni Ondine obejmuje m.in. solowy album z pieśniami Leeviego Madetoji nagrany z pianistą Gustavem Djupsjöbacką oraz kompletne nagrania oper Einojuhaniego Rautavaary: Aleksis Kivi i Auringon talo (Dom Słońca). Wiosną 2006 roku wytwórnia BIS wydała album Spirit of Nature (w ramach edycji dzieł Sibeliusa), na którym oprócz utworu Luonnotar znalazło się pierwsze w historii nagranie orkiestrowych wersji pieśni Höstkväll (Jesienny wieczór) oraz Hertig Magnus (Książę Magnus) pod batutą Osmo Vänskki.
Recenzja z dziennika „Helsingin Sanomat” (Jukka Isopuro):
„Sopranistka Helena Juntunen udowodniła już, że należy do elity tradycyjnego bel canta, jednak jej wokalna akrobatyka w operze The Ladies Room była po prostu zdumiewająca. Niezachwiana czystość tonu i pięknie rozwijające się wysokie rejestry, połączone z nieustannie mieniącą się barwą dźwięku i błyskawicznymi zmianami ekspresji, dowiodły nie tylko jej zdolności do głębokiego współodczuwania roli, ale także niezwykle precyzyjnej, wręcz stalowej techniki”. (Koncert kompozytorski Perttu Haapanena w kościele Temppeliaukio, 11 marca 2007 r. Zespół Avanti!, dyrygent: Dima Slobodeniuk).
